Nieuws:
------21-10-2013------
*Karakter toegevoegd

 

 

 

 



Epilepsie

 

Wat is Epilepsie?

Epilepsie is het herhaald optreden van aanvallen. Meestal komen die toevallen met een zekere regelmaat terug. Zo gemiddeld eens per jaar. Deze aanvallen onstaan door het niet afvlakken van signalen in de hersenschors.
Het vast stellen van primaire epilepsie zou eigenlijk net als bij mensen door een EEG gedaan moeten worden. Maaromdat honden zoveel spieren op hun hoofd hebben is dit onmogelijk . nu wordt de diagnose gestelt door een bloedonderzoek een mri scan en het uitsluiten van andere oorzaken.
Een hond die ooit 1 epileptische aanval heeft gehad hoeft geen epilepsie te hebben. Één aanval maakt nog geen epilepsie . Pas na een tweede aanval kan een dierenarts een Diagnose stellen. Een diagnose wordt gestelt door het afnemen van bloed. Er wordt dan getest op nieren, lever, schildklier en nog andere gerichte onderzoeken. Belangrijk voor de eigenaar is om een filmpje van de aanval te maken zodat de dierenarts en andere deskundige kunnen zien hoe de aanval er uit ziet. Dit is belangrijk omdat men op deze manier een nog beter diagnose kan stellen.

 

Een hond wordt op medicatie gezet als deze 1 keer per vier a zes weken een aanval krijgt of vaker.
Een veel gebruikt medicijn is Fenorbarbitol. Fenorbarbitol wordt ook gebruikt bij andere neurologische aandoeningen zoals bijvoorbeeld bij de ziekte movement disorder. Men mag er dan ook niet vanuit gaan dat als fenorbarbitol aanslaat bij een patient we te maken hebben met epilepsie
Belangrijk om te weten voordat we verder gaan met genetische epilepsie is dat een hond gemiddeld lijder is van vier erfelijke genetische ziektes. Een hond kan dus last hebben van meerdere erfelijke afwijkingen. Of een hond ooit last krijgt van deze ziektes hangt van verschillende factoren af.
Factoren die van invloed zijn op het uitbreken van een genetisch erfelijke aandoening.
1 Genen onderdrukken de uitbraak van een deze ziekte. De hond blijft genetisch wel lijder van deze ziekte maar heeft er geen last van.
2 milieu factoren die genen triggeren. Denkend aan voeding, milieu verontreiniging, STRESS.
3 wat dus ook kan is dat een ziekte nooit getriggerd wordt .
4 De hond overlijdt voordat de ziekte kan uitbreken.

Nu we dit weten kunnen we verder gaan met de genetische ziekte Epilepsie

 

Twee soorten epilepsie

1 secundaire epilepsie: epilepsie met een aanwijsbare oorzaak. oorzaken kunnen zijn. Hersentumor, acute hepatitus, levershunt, hypoglucemie of wel lage bloedsuiker, insulinoom is een woekering van de kliercellen in de alvleesklier waardoor de hond aanvals gewijs lage bloedsuiker heeft, intoxicatie in het bloed worden dan afwijkende stoffen gevonden, hersenvliesontsteking.

 

2 Primaire epilepsie of ook wel Genetische epilepsie of Echte epilepsie genoemd.
Bij deze vorm van Epilepsie heeft men geen oorzaken gevonden. Bij het stellen van deze vorm van epilepie worden eerst andere oorzaken uitgesloten.
Vroeger ging men er van uit dat een hond na het vijfde levens jaar of voor de zes maanden geen primaire epilepsie kon hebben. Dit blijkt nu niet te kloppen. Elke hond kan primaire epilepsie krijgen en is niet leeftijds of geslachts gebonden.
Met primaire of wel Genetische epilepsie hebben we te maken binnen de fokkerij. En gaan we wat dieper op in.

 

We kunnen de aanvallen van epilepsie in drie hoofdgroepen verdelen


1 Patiële aanvallen : Dit zijn aanvallen waar delen van het lichaam bij betrokken zijn . bv stuiptrekkingen, vlieg happen , zenuwtrekje in het gezicht, trekken met het oor.
Veel van deze aanvallen worden niet herkend door de eigenaar en fokker.

 

2 Gegeneraliseerde aanvallen. De meeste mensen herkenen deze aanvallen wel .
Deze aanval kent twee fases namelijk 1 tonic , aanvallen , bewustzijnsverlies, soms stopt de ademhaling.
2 clonic, bewegen van het lichaam, legen van de blaas en darmen en soms schuim op de mond.

 

3 Atypische aanvallen. deze aanvallen zijn niet in te delen bij de overige soorten. Bv abcenses en myoclonic
Welke aanvallen van epilepsie een hond heeft en hoe vaak deze aanvallen voorkomen zegt niets over de erfelijkheid . Honden die welke vorm van epilepsie ook hebben zijn genetische gezien epilepsie lijder.

 

Na verschillende filmpjes van verschillende vormen van epileptische aanvallen te hebben gezien bij Paul Mandigers . Blijkt toch hoe moeilijk het is voor een eigenaar en/ of fokker om te zien of een hond aan epilepsie lijdt.

 

Het ontdekken van genetische epilepsie lijders is afhankelijk van verschillende factoren.
1 Het wel of niet herkenen van een epileptische aanval door de fokker en of eigenaar.
2 lijders overlijden vroegtijdig door een andere ziekte, ongeval of iets anders.
3 lijders krijgen nooit last van de ziekte. Dit kan komen doordat de ziekte nooit getriggerd werd of door andere genen die in meerdere of mindere maten het uitbreken van de ziekte verhinderen. De hond blijft genetische lijder.
4 Dierenarts herkend de ziekte niet of verward deze met een andere ziekte.

 

Nu we dit weten begrijpen we hoe moeilijk het is om het gen te vinden voor epilepsie bij honden.

 

Hoe nu verder in de fokkerij?
Gebleken is dat alle grote hondenrassen last hebben van erfelijke epilepsie in hun populatie. Herdershonden, Molossers en jachthonden enz.
Bij kleinere rashonden zijn er rassen waar geen erfelijke epilepsie voorkomt bv chiuaua.
Primaire epilepsie komt bij alle grote rassen voor 1-1,5%.
Uit de voorlopige inventarisatie blijkt dat het percentage bij de Saarlooswolfhond in Nederland 2% is
Saarlooswolfhond.
We weten uit onderzoek dat er weinig genen variatie is in onze populatie en dat we met een hoge verwantschap en inteelt coefficient zitten binnen onze populatie.

Hoe nu om te gaan met epilepsie?
Hoe primaire epilepsie zich nu vererft is nog steeds niet duidelijk. er wordt al jaren onderzoek naar gedaan maar daar is niets bruikbaars uitgekomen.
We gaan er gemaks halve vanuit dat epilepsie zich autosomaal recessief ver erft. Dat houdt in dat bij een epilepsie lijder beide ouders minstens drager zijn van deze ziekte. Nest genoten die deze ziekte niet uiten zijn of genetische lijder, drager of vrij van epilepsie. Doordat we niet kunnen weten of een hond vrij, drager of genetische lijder is van epilepsie én omdat we geen lijnen of honden kunnen uitsluiten voor de fok. Gaan we er van uit dat ouders die een lijder hebben voort gebracht en zelf geen last hebben van deze ziekte dragers zijn. Nest genoten van een lijder die zelf geen last hebben van deze ziekte zijn dan ook dragers van deze ziekte.
Door dragers niet met elkaar te verparen kan men het risico op epilepsie binnen de populatie proberen te verkleinen. Honden die vermoedelijk drager zijn van epilepsie mogen voor de fok gebruikt worden. Op deze manier beperkt men het extreem genen verlies binnen de populatie.

 

De conclussie was dan ook:

 

Door te weinig genen variatie en de te kleine populatie en de te hoge verwantschap en inteelt is het NIET verstandig om dragers van epilepsie uit te sluiten van de fokkerij.

Advies voor de fokkerij
bloed te verzamelen van lijders en oude honden, rond de 14 jaar die absoluut vrij van epilepsie zijn.
Als handgreep voor de fokkerij adviseerde P mandigers epilepsie te inventariseren en te behandelen als een ziekte die eenvoudig autosomaal vererft, dus de ouders van een lijder zijn bewezen drager . De kinderen van een lijder zijn dan ook dragers en op die manier proberen we om geen dragers aan elkaar te koppelen.
Extra probleem zijn de verborgen lijders.

Lezing Epilepsie P Mandigers 3 febuari 2013, Utrecht

 

 

 

Veel en duidelijke informatie is hier te lezen.

 

#